her hissettiğimde gerzekçe gülümsediğim, ya içimden ya da yüksek sesle “oy yidiimin yavrusu” veya “yidiimin evladı” diyiverdiğim hareketler. niye böyle bişeyler diyorum bilmiyorum, istemsiz çıkmakta.

farkında olmadan epey alıştığım hareketler…

bilgisayar başında bişeyler yaparken içerde habire bi telaş bi aksiyon, ve ben artık o kadar alışmışım ki konsantrasyonum bozulmuyor bile. galiba en özleyeceğim şey bu olacak bebe gelince.

son 5 hafta…

Öyle muhteşem bi’şeydir ki insana ‘ultrason cihazı kaç para ki?’ sorusunu sordurtur:)

Gebelikte en özlediğim şey, içeride biri var ve kıpır kıpır kıpraşıyor. bir de heyecanlanma durumlarında gerilmeleri tekmelemeleri var ki allooo bi sakin diyordum 🙂 7 aylık hamile iken Tarkan konserine gidince en ala tekmeleri yemiştim.