anne itirafları

53

itiraf ediyorum çocuklar uyuyunca mutlu oluyorum…

— (gbkz: alıntı) —

itiraf ediyorum çocuklar uyuyunca mutlu oluyorum…

— (gbkz: alıntı) —

aynen 🙂

sesli olarak dile getiremediğim, kendi kendime yaptığımda da vicdan azabı duymama neden olan itiraflar…

itiraf ediyorum; bir bebeğim daha olsun istiyorum:)

daha önce de etmiştim: kızım seviyorum ama anneliği sevmiyorum.

doğum yaptığım ilk günlerde, kendimi içinde bulduğum kısırdöngüden birkaç dakika olsun kurtarmak için, kızımı anneme/kayınvalideme bırakıp, tuvalete gitme bahanesiyle banyoda oturuyordum.

itiraf ediyorum: emzirmekten nefret ediyorum.

itiraf ediyorum: bebeğimin ilk üç ayında dalgınlıkla su yerine kızımın mamasını içmişliğim vardır.

bebeğim ilk doğduğunda “allahım bu çok çirkin, bu benim olamaz” diye düşünmüştüm, ama bunu hiiiç sesli söyleyememiştim ..

bu arada merak edenlere söliim, artık çok güzel, ya da bana öyle geliyor kimbilir:))))

İtiraf ediyorum; anneliğe daha hazır değilmişim.

itiraf ediyorum, akşamları kızıma kitap okumaya çok üşendiğim için bazı geceler ben tv seyrederken kucağımda uyumasına göz yumuyorum.

Bikini giymeyi, ellili ve hatta altmisli(!) kilolari cooook ozledim…:((((

itiraf ediyorum hala iki çocuklu bir kadın olduğuma inanamıyortm. Biri evlimisin diye sorduğunda “evet ve 2 çocuğum var” diyince tuhafıma gidiyor.

kızıma karşı aşırı takıntılıyım, ileride bunun ona zarar vermesinden korkuyorum. kendimi, kafamdan geçenleri, korkularımı frenlemeye, sakinleştirmeye çalışıyorum. 14. ayımız bitti ve ben hala işe geri dönme konusunda vicdanımla savaşıyorum, iş aramayı devamlı erteliyorum.

emzirmeyi doğum yaptıktan sonraki bir kaç gün severek yaptım ama sonrası nefrete dönüştü diyebilirim 🙁 tamamen memeden kesileceğimiz günü iple çekiyorum :/

bir gün oğlumun aşık olup evleneceğini düşündükçe sanki onu paylaşamazmışım gibi hissediyorum

geçici bir his diye düşünüyorum öyledir değil mi?

ayşo = kötü kaynana =)))

itiraf ediyorum; annemin bana getirdiği kısıtlamaları bende kızlarıma getireceğim. Annem haklıymış -anne olunca anladım-

evet ben de itiraf ediyorum… şimdi (gbkz: göbek kordonu) başlığını okuyunca aklıma geldi de, kızımın göbek kordununu nereye koyduğumu unuttum. oysa bi okula filan gömecektim. neyse evcimen bi kız olacak bu demek ki :))

bebeklerinin herşeyini saklayan, dosyalayan insanları gördükçe kendi kendime diyorum “ben kesin sorunluyum”

itiraf ediyorum…. emzirmeyi hiç bir zaman sevmedim, bittiğinde dünyalar benim oldu,

kızımı ilk gördüğümde dünyalar benim olmadı, sevinçten havalara uçmadım,

veee 2. çocuk denince aklım çıkıyor, bir anda kalbim sıkışıyor miğdeme kramp giriyorrr…

amaaaa kızım bir tane ve ben ona hastayım orası ayrı:)

itiraf ediyorum; bebeğim doğduktan sonra kocamın tüm sülalesinden nefret ettim.. hatta zaman zaman kocamdan da.. :)) şimdi iyiyiz ama :))